พระวิมลเถระ เดิมเป็นกุลบุตรในตระกูลเศรษฐี ณ กรุงพาราณสี เป็นหนึ่งในกลุ่มสหายสนิท ๔ ท่านของพระยสเถระ (ประกอบด้วย ท่านวิมล ท่านสุพาหุ ท่านปุณณชิ และท่านควัมปติ) เมื่อท่านได้ทราบข่าวว่า ยสกุลบุตรผู้เป็นสหายรักได้โกนผมและหนวดนุ่งห่มผ้ากาสาวพัสตร์ออกบวชเป็นบรรพชิตในสำนักของพระศาสดาแล้ว ท่านและสหายอีก ๓ ท่านจึงเกิดความอัศจรรย์ใจและดำริร่วมกันว่า “ธรรมวินัยและบรรพชาที่ยสกุลบุตรเลื่อมใสจนถึงขั้นออกบวชนี้ คงจะไม่ใช่เรื่องต่ำทรามหรือธรรมดาเป็นแน่“
ด้วยความเชื่อมั่นในสหาย ท่านวิมลและเพื่อนจึงชวนกันเดินทางไปหาพระยสเถระ ณ ป่าอิสิปตนมฤคทายวัน เพื่อให้พาเข้าเฝ้าพระพุทธเจ้า เมื่อพระพุทธองค์ทรงทราบถึงอุปนิสัยของกุลบุตรทั้ง ๔ จึงทรงแสดง อนุปุพพิกถา และ อริยสัจ ๔ (พระไตรปิฎกเล่มที่ ๔ หน้า ๓๐ ข้อที่ ๒๕) เพื่อขัดเกลาจิตใจของพวกท่านให้พร้อม จนกระทั่งท่านวิมลและสหายได้ดวงตาเห็นธรรม บรรลุเป็นพระโสดาบัน และได้รับประทานการอุปสมบทด้วยวิธีเอหิภิกขุอุปสัมปทา หลังจากบวชได้ไม่นาน เมื่อได้สดับพระธรรมเทศนาคำสอนลำดับต่อมาด้วยความตั้งใจ ท่านวิมลก็ได้บรรลุเป็นพระอรหันต์พร้อมกับสหาย ทำให้ในครั้งนั้นมีพระอรหันต์เกิดขึ้นในโลกเพิ่มขึ้นเป็น ๑๑ รูป
